සෙබළ වත

හිරු කිරණ සඳ කිරණ
දිවා රෑ නිති දොවන
ගොම පොළොව පිය ලකුණු
නුඹෙ මතක සිහි ගෙනෙන

වැහි අඳුර ගලන සඳ
ඉහත්තාවට උඩින්
පියස්සක හැඬු කඳුළු
වළං කටු උතුරවන

ගෙපිල ඇඳ වැතිරි ගත
දිරන බව සිහිකරන
හීන් කෙඳිරිලි හඬක්
විටින් විට කන වැකෙන

ගිනිහලේ බංකුවක
ඈ නිතින් සුසුම් ලන
බොඳව ගිය ඇගෙ දෙනෙත්
වැට කඩුල්ලේ රැඳුණ

කැඩපතක පිළිබිඹුව
අක්බමරු පිරිමදින
ඈ පාළු දෙසවනට
මල් ගසා හැඩ බලන

සේ රූව බිත්තියක
අඩමානයට සිටින
මද සිනාවකුදු නැත
අභිමාන මුව රැඳුණ