සන්තාප සංකල්පනා.......

මල් කැකුළු පිපී ගහ කොළ දළුලා
මිලිනව ගිය මල් කොළ බිම දාලා
ඉර මැදියම් වී හවසට බැස යන්නේ
අතීතයට අද එක්කරලා......

හද බැඳුණු ළඳක් පෙම් සොයුරු කැළක් ළඟ
ගෙවුණු කාලයක් ගතවීලා
රස මතක සිතුම් සිත ඉතිරි කරන් අද
සොයුරු කැළක රූ බොඳවීලා......

අග කඳුළු රැඳුන නෙතු දුටුව රුවක් සේ
ඈ සිතුවම් හද බොඳවීලා
නෙතු නොදුටු රුවක් හද නොපැතු ළඳක් ළඟ
මා හදවත ඇත තනිවීලා......

වැලි කතරක අතරමංව

පිරිමින් පව් කඳ සැඩ සුළඟින්
පුළුන් රොදක් සේ පාවී ඈ
දුරු රට නිවසේ
නොදුටු මිනිස් රුව
පාමුල වැටිලා...

නොගිලෙනා රජ බොජුන්
ඔබ ඔබා
නොදිරනා සේය ඒ
පොඩි පැටව් මතක් වී
අනේ උන් කාලදෝ...

දැලි නොමැති වළ‍ඳේම
යෞවනය ජීවිතය
සේදිලා
දැලි නොමැති වළ‍ඳෙ රැඳි
ජීවිතේ සිහින බිඳ
රැස්කරන්...

පාවෙලා එන විටදි
ඈ ගතත් වියලිලා
ගනිහලේ දැලි වළඳ
පොඩි වෙලා විසිරිලා
දැලි නොමැති වළ‍ඳේම
ඈ සිහින බොඳ වෙලා...

මල් හසරැලි

හිරු දෙවිඳුනි හෙටත් වඩින්
මේ ලෝකෙට එළිය දෙන්න
කාසි මලක් පුබුදාලා
අපගේ කුස ගිනි නිවන්න

වැව් දිය නොසැලී ඉන්නේ
නෙළුම් කැකුළු පිබිදෙන්නයි
අපි නෙළුවේ නෙළුම් මලේ
රැඳී තියෙන හසරැල්ලයි

සන්සාරෙන් එතරවන්න
තිලෝ තිලක හිමි පුදන්න
මහත්වරුනි හෙටත් එන්න
දරු මුව හසරැලි මැවෙන්න