කිහිළිකරු වාරුවෙන්
දුම්රියෙන් දුම්රියට
ජීවිතේ ඇදන් යන
මැරෙන බව අමතක ව
කවුළුවෙන් දුර ඈත
බලා නො බලා සිටින
දනන්ගේ ලඟට යන
මැරෙන බව සිහි කරන
සබඳ ඔබටත්
මට සේම ඇති පැටව්
රස කැවිලි ගෙනෙන තෙක්
නෙත් අයාගෙන සිටින
මට සේම ඇති පියඹු
ජීවිතේ කියන්නට
මඟ බලා ගෙන සිටින
දමමි මම කාසියක්
හිරි කැටි කොට පාන දෑතට
ඇති නිසා නොවේ මට
සබඳ ඔබ යදින්නේ
ජීවිතය නිසා...
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
මේ නිර්මාණය කියවන විට පුදුම සසල වීමක් දැනෙනවා. ඒ තරමට ම සංවේදී බව ඇති වන විදියට ඔබ මෙහි වචන ගලපා තිබෙනවා. ඇත්තට ම ඔබගේ නිර්මාණ ඉතාමත් අනර්ඝයි !
පැසසුමට තුති. මා එම අද්දැකීම කියා පෑමට වචන ගැලපීම පමණයි කරන ලද්දේ. එය විචාරීම හෝ විඳීම පාඨක ඔබට බාරයි.
ජය..!
Post a Comment